H τελευταία καρέκλα στη γη.

Ο Τζέρυ χρόνια άστεγος στο μακρινό φως μιας αφιλόξενης πόλης κοιτάζει με τρόπο ρομαντικό τα αστέρια. Υπήρξαν καλύτερες εποχές, οι άνθρωποι τότε έφτιαχναν πράγματα με αγάπη.
Ο Τζόνυ Τ. νέος στην υπόθεση άστεγος αλλά με μεγάλη προθυμία να ανακαλύψει όλα τα μυστικά των δρόμων σχεδόν συμφωνεί:
Σήμερα τα πάντα κατασκευάζονται από πλαστικό και μείγματα εύφλεκτα. Δεν μπορείς να καθίσεις σε μια πολυθρόνα, φοβάσαι ότι ο πισινός σου κάποια στιγμή απρόσμενα θα
πυρακτωθεί με απρόβλεπτες συνέπειες.

 
Ο Τζέρυ θυμάται την ευτυχισμένη εποχή που σε ένα μικρό εργοστάσιο επίπλων στην Αθήνα είχε βρει τη γαλήνη.
Κάποτε είχα καθίσει αναπαυτικά σε μια χειροποίητη πολυθρόνα. Βυθίστηκα στις ανέσεις του πολιτισμού και ένιωθα ότι μπορώ να αντεπεξέλθω στις δυσκολίες.
O Tζόνυ Τ (αναπολώντας).
Ναι, το ξύλο έχει μαγικές ιδιότητες. Είναι συλλέκτης μνήμης. Η μυρωδιά ή υφή του μας δένει με το χαρούμενο παρελθόν.
Τζέρυ
Και το μέλλον. Όταν το ξύλο επεξεργαστεί με αγάπη τότε γίνεται άφθαρτο και διαχρονικό. Σε κείνο το μικρό εργοστάσιο στην Αθήνα γνώρισα ανθρώπους που πραγματικά αγαπούσαν το ξύλο.
Ο Τζόνυ Τ
Προτού καταστραφεί ο πολιτισμός και κατακλυστεί ο πλανητής από το πλαστικό;
Τζέρυ
Ακριβώς. Κι έτσι εμείς οι φτωχοί είμαστε ταυτόχρονα και οι πιο πλούσιοι γιατί έχουμε αυτή την σπάνια καρέκλα για να καθόμαστε.
Τζόνυ
Την τελευταία ξύλινη καρέκλα επί της γης.
Τζέρυ
Χάρη στο μικρό εργοστάσιο της sofa στην Αθήνα.